Reisgenoten en ervaringen

Uw reisgenoten komen uit allerlei sectoren en beroepen, zijn vaak HBO(+)-opgeleid en zijn meestal boven de 45 jaar. Regelmatig gaan mensen mee tijdens hun sabbatical.

Een groep bestaat uit minimaal 6 en maximaal 8 personen.

Ervaringen van deelnemers
Hieronder kunt u ervaringen lezen van deelnemers aan eerdere tochten.

In Happinez - van Rosita Steenbeek
Rosita Steenbeek is, samen met fotografe Mirjam Bleeker, vier dagen mee geweest op pelgrimstocht in Roemenië. In nummer 7 van Happinez, oktober 2010, schrijft zij over haar ervaringen. Naast haar verhaal geven de prachtige foto's van de kloosters en de natuur een heel goed beeld van hoe zij het ervaren heeft.
Download HIER het pdf-bestand van het artikel in Happinez.
Om het hele tijdschrift te bestellen klik op: www.happinez.nl
Link naar meer info over Rosita Steenbeek

De tijd, rust en ruimte was in deze mooie pelgrimsreis een waardevol cadeau voor mijzelf. Een onvergetelijke ervaring die ik zeker niet had willen missen.

Drie jaar heeft het geduurd voor ik gehoor heb gegeven aan mijn verlangen om deze pelgrimstocht te maken. Waar ik precies naar verlang weet ik nog steeds niet goed onder woorden te brengen. Het werd voor mij een onvergetelijke week, waarin hemel en aarde elkaar even raakten! Vanaf het eerste moment voel ik me op mijn gemak bij Marion,Tonny, Gerard en Willy en ervaar ik Elisabeth als liefdevol en aandachtig.

Herinneringen - geluiden, beelden en gevoelens - zijn er veel en ze zijn me dierbaar: het wandelen in stilte, soms urenlang, over bijna onmogelijk steile  en oh zo mooie paden…  het picknicken in het gras met uitzicht op de bergen… het  horen en voelen hoe de wind waait … het hebben van zere benen … het zien van de brandende olielampjes op de begraafplaats… het drinken van appelcider op een bankje onder een grote boom…  het gastvrij en met een lekkere lunch ontvangen worden in de kloosters… het genieten van de vruchtenbowl bij het ontbijt… het voeren van gesprekken over wat me bezig houdt … het luisteren naar een gedicht dat Elisabeth voorleest…. het  contact maken met de stilte in mezelf… het geraakt worden door monnikengezang als ik midden in de nacht met  een T-shirt om m’n hoofd, omdat ik geen sjaal bij me heb, de kerk binnenkom … het  genieten van de mystieke sfeer, de geur van wierook en de werkelijk prachtige schilderingen in de kerken… het met aandacht aanwezig zijn in het hier en nu…  het in stilte met m’n rug tegen de boom zitten… het zien  van een vuursalamander die tegen de berg opklimt…  het  liefdevol groeten van (de icoon van) Maria en het ervaren van haar Liefde als ‘balsem voor m’n ziel’… het branden van kaarsjes voor de levenden en de doden…  (het wennen aan) het meedoen aan de vieringen (staan en knielen en een kruis slaan) in de kerk, en het me opgetild  voelen tijdens het gezongen en steeds weer herhaalde “Heer ontferm u” …  het gezegend worden en me gezegend voelen.

Al wandelend in stilte ontstond dit ‘gedicht’:
….de zesde dag….
Ik loop,
dus ik besta.
Links is het donkere, groene en vochtige bos,
rechts kabbelt het water in een beek.
Ik richt m’n blik naar voren,
de zon verwarmt me.
Ik vertrouw m’n voeten,
zij vinden zelf het pad.
Met de wandelstok binnen handbereik in m’n rugzak
en de wandelmaatjes van deze week als steuntje in de rug,
voel ik me vrij én verbonden!
….en God zag dat het goed was….
Wil, mei 2010

Het besef dringt voorzichtig door dat zij die wij liefhebben en verloren, niet meer zijn waar ze waren maar altijd zijn waar wij zijn. Onder ons, bij ons en in ons.
Aankomen
En dan aankomen in een klooster, ontvangen worden door de Gastenvader met open handen, de toewijding van de monniken en de vele bezoekers tijdens de diensten, het beleven van verbondenheid in het geloof, de troostvolle gebaren, de mooi gezongen teksten.
De gastvrijheid was overweldigend. Je voelt je opgetild uit je bestaan en opnieuw anders en rijker in het leven geplaatst.
Een onvergetelijke ervaring die ik niet had willen missen.
De "servant leader" Elisabeth Brouwer verdient een groot compliment voor het componeren van deze pelgrimstocht naar binnen, en haar aanwezige en betrokken aandacht.
Peter, september 2009

Veel te lang gewacht om te gaan wandelen. Al enkele jaren weet ik dat het wandelen me rust, ruimte en plezier gaat geven, alleen ik deed het maar niet. Uiteindelijk nadat ik te horen kreeg dat ik burnout ben geraakt gaf ik toe aan mijn behoeften. Ik wilde een klooster in voor rust en ook wilde ik wandelen om me leeg te maken. Zo gaf een vriendin mij de site van Elisabeth Brouwer, bingo twee vliegen in een klap, kloosters en wandelen in Roemenie!!!!De ervaring in Roemenie met de groep , wandelen met mensen die ik niet kende, heeft me zoveel gebracht. De schoonheid van het land en voornamelijk de wandelroutes hebben me diep geraakt, ik heb mezelf overwonnen met het klimmen en dalen, dankzij wandel en klim technieken van Elisabeth en de goede voorbereiding, die onontbeerlijk blijkt te zijn. De kloosters, de schoonheid van de mensen, de monniken, de gesprekken met monniken, zelfs de diensten in de kerken die we vrij mochten betreden en verlaten op elk gewenst moment, gaven een gevoel van vrijheid en acceptatie die veel voor mij zijn gaan betekenen.
We hebben een week gewandeld, mijn ervaring toen ik weer thuis kwam, was alsof ik een maand was weggeweest.
Dank je wel Elisabeth en dank naar al mijn wandelmaatjes van die week.
Lennie, oktober 2009

Iedere jaargetijde heeft haar charme en iedere groep zijn eigen dynamiek, maar ik prijs me gelukkig dat ik in de herfst en met een fantastische groep deze reis heb mogen maken in Roemenië.
De kloosters liggen midden in een zeer bosrijke omgeving met, gelukkig, veel loofbomen. In alle kleuren kwamen ze voorbij. De accommodaties waar we verbleven zijn sober, maar goed genoeg. De kleine ongemakken die er misschien waren, vielen in het niet bij de gastvrijheid die je ervaart bij de monniken. Geen plichtmatige beleefdheden, maar oprechte warmte en belangstelling.
De kloosters zijn prachtig. Keurig verzorgd en met als middelpunt een prachtige kerk. Meerdere keren per dag kun je daar een viering bezoeken. Een ieder zal tijdens het verblijf in de kloosters en tijdens de wandelingen daarbuiten zijn eigen hoogtepunten kiezen, maar voor mij waren dat vieringen die ik mocht bijwonen. De mooie gezangen en gebeden die werden. Je verstaat er geen woord van, maar juist dat verhoogde voor mij de mystiek waarmee de Orthodoxe kerk is doordrongen. Bewuster van de aanwezigheid van Onze Lieve Heer ben ik lang niet zo geweest als in deze vieringen.
Afgesloten van allerlei prikkels (geen TV, radio, geen bereik voor mobieltjes) is deze pelgrims-tocht een fantastische reis naar een plek in Europa waar ik anders nooit zou zijn geweest. Maar tevens door de prachtige omgeving, liefdevolle mensen, mooie cultuur en diepe devotie waarin je mag delen (of die je mag aanschouwen) een zeer geschikte plek om in jezelf af te reizen. Je weer bewust te worden van jezelf en de keuzes die je maakt of juist niet maakt.
Deze prachtige week (met de nodige inspanningen) heeft me een zeer uitgerust gevoel gegeven en een gevoel dat je bij thuiskomst niet wilt en kunt loslaten. Voor mij persoonlijk een keerpunt. Een glas is half vol en half leeg en wat maakt dat eigenlijk uit?
Max, oktober 2009

Het meest bijzondere van deze pelgrimstocht is voor mij geweest: het gevoel dat ik mee naar huis genomen heb, de ervaring van hernieuwde eenheid/verbondenheid van mijn lichaam, ziel en geest met het Goddelijke. Dit gevoel kwam het meest tot uiting tijdens de diensten, geknield in de Mudra-houding met de hoofddoek om me heen. In gesprek met God- de Bron-. Heel zuiverend.
Maar ook tijdens het wandelen, in contact met de overweldigend mooie en luisterrijke natuur. Luisterrijk vanwege het prachtige vogelgezang en de vele bijzondere bloemen en bloesems in bos en weide. Ook in de uitwisseling met de groepsgenoten, in het bijzonder met Elisabeth, de gids, en de gastenmonnik Father Damian, ervoer ik een bron van verlichting en verbondenheid.
Heel bijzonder was het ook om dit samen met m'n partner Henk te kunnen doen. Om te weten dat je samen bent, dat je dit wilt delen maar dat je beiden toch ook je eigen unieke persoonlijkheid en beleving hebt. Wederzijds respect.
De menselijkheid, het geloof, de liefde en de goedlachsheid van de monniken, met name van Father Damian, heeft me diep geraakt.
Het aller-bijzonderste is dat ik 't nog met me mee draag, elke dag. Het heeft me als het ware weer opnieuw in de wereld gezet.
Lowies, mei 2009

Telkens opnieuw als we een klooster naderden en we door de poort het terrein betraden heeft het verschil tussen buiten en binnen me getroffen. Aan de buitenkant het armoedige Roemeense platteland, aan de binnenzijde van het omsloten geheel een eigenaardig  ingetogen sfeer van een sober levende gemeenschap. De was van de monniken op de veranda, een oude monnik of vrijwilligers die  paprika schillen, een arbeider op een fiets, een oude auto, het zwijgend vriendelijk elkaar passeren, en vooral de uiterst verzorgde bloementuin rond het kerkje op het middenterrein: in een oogopslag was duidelijk hoe het leven hier gecentreerd is rondom die ene plek, het liturgisch centrum. En daar in die ruimte waarvan elke vierkante centimeter beschilderd is, raken hemel en aarde elkaar. Het leek mij alsof de mensen in de diensten, die eindeloos mogen duren, een beetje de hemel raakten zonder haar te kunnen zien. Aardse mensen, steeds weer kruisen slaan en buigend naar de aarde die, daardoor uitgenodigd door de iconen, vol vertrouwen en toch schroomvol het hemelse benaderen in een sfeer van wierook en gezang. Ik voelde me ondergedompeld en soms even meegevoerd. Buigen is dan het enige dat past, zo mocht ik ervaren. Hoe verschillend is boekenkennis, van voelen en ondergedompeld worden in deze levensstroom! Het wandelen door de Karpaten, dagelijks onderweg naar steeds weer een ander stukje hemel op aarde, onderstreepte het geheel op een gelukkige wijze. Bijzonder bijzonder!!
Gerard, 2008

2007
Alle dagen zaten vol verbazing en verwondering; alles zo mooi en bijna-sprookjesachtig! De kloosters met een uitstraling van rust, alles omringd door bloemen, prachtig liggend in de glooiende heuvels van de Karpaten. Het (in stilte) wandelen bracht me in een totaal andere wereld en liet me als vanzelf stilstaan bij me zelf. Middels gedichten/opdrachtjes kon ik gerichter nadenken over wat mij bezighoudt. De contacten met de monniken waren heel persoonlijk en gastvrij, en de maaltijden voortreffelijk! Daarbij de schoonheid van het landschap, de rust, de mooi gelegen, beschilderde kloosters met al hun vriendelijke mensen, de kerkdiensten in schemerlicht, vol spiritualiteit, het zingend-lezen, de kaarsen, de Orthodoxe rituelen:Het werd een waardevol cadeau aan mijzelf!
Sija, september 2007

Kerken en kloosters als oorden van historie, spiritualiteit en bezinning. Na onze pelgrimstocht naar Santiago hebben ze iets extra's voor ons. De zoektocht naar verdieping en bezinning op onze levensreis vertaalt zich naar een zoektocht naar nieuwe inspiratieoorden. Beelden van kloosters, die we tegenkomen in een fotoboek over Roemenië blijven maar in ons hoofd hangen. Een nieuwe pelgrimstocht roept.
De introductiemiddag in Utrecht, twee weken voor vertrek, wakkert het verlangen om de kloosters te zien en je in de wereld van de monniken te begeven, alleen nog maar aan. De groep van zeven reisgenoten straalt eenzelfde interesse uit, gepaard aan het zoeken naar zingeving, de juiste weg op een kruispunt van wegen, spiritualiteit, rust en stilte. Voor ieder van ons zullen een of meer van die aspecten in die kloosterwandeling tot hun recht zijn gekomen.

We kunnen nauwelijks wachten om de kerk en de omliggende gebouwen de volgende dag te gaan zien. Wat je bij de eerste aanblik raakt, is de overweldigende kleurenpracht van de muur- en plafondschilderingen en de iconostase, de goudgeschilderde, rijk versierde en met iconen van de Godsmoeder en van Jezus behangen scheidingswand tussen kerkruimte en altaar.
Omdat we de taal niet machtig zijn, kunnen we ons onvoorwaardelijk open stellen voor de authentieke sfeer die deze vieringen uitstralen. Later in de week is het deze sfeer die ons allen als reisgenoten uitnodigt om deel te nemen aan het ritueel van het avondmaal. Uitdrukking van verbondenheid met mensen die een andere wereld voor ogen hebben, daaraan willen werken en daarvoor inspiratie zoeken.
Sommige kloosters, zoals Horaita waar we de tweede helft van de week verblijven, hebben een skete, een klein klooster als een bezinningscentrum hoger op de berg. Daar een nacht doorbrengen, onder de pikdonkere sterrenhemel, is een belevenis op zich.

Aan het eind van de week brengt een sneltrein na een urenlange tocht door het Roemeense platteland ons terug naar Boekarest. Het is een wat abrupte overgang naar de drukke bewoonde wereld van alledag. De rust en regelmaat, de spiritualiteit en ontmoetingen met monniken en reisgenoten, de schitterende kloosters in hun natuurlijke schoonheid en het prachtige Roemeense landschap houden onze gedachten na terugkeer nog lang gevangen.
Yvonne en Herman, september 2007

Niet duidelijk wetend welke richting ik in mijn leven nu zou kiezenboekte ik de pelgrimsreis naar Roemenië. Wandelen, contemplatie, kloosterleven, praten met mensen, die mij niet kenden waren de dingen die mij hierin aantrokken. De kloosters waren prachtig, omgeven door bloemenzeeën, het leven in de kloosters per klooster sterk verschillend, maar altijd waren we welkom en voelden we er ons thuis. De diensten waren indrukwekkend en ontroerend. We voelden ons helemaal in de kloostergemeenschap opgenomen.Al wandelend praatten we over vele onderwerpen, waardoor je in de stiltes, die er ook waren, genoeg om over na te denken hadDoor toeval hadden wij  en de monniken de laatste avonden steeds iets te vieren, zodat we met de fluit en de viool, zingend met een glas wijn in de hand leuke avonden beleefden. Het was een onvergetelijke reis!
Djouke, september 2007

2006
Terugdenkend aan de tocht is het vooral de vanzelfsprekendheid, de opeenvolging van goede momenten en de daaruit voortvloeiende rust, die me is bijgebleven. Zonder planning en programma was ik met vijf andere mensen aan de reis begonnen. En achteraf is dat een goed uitgangspunt geweest: ik zou het wel zien. Wandelen van klooster naar klooster, plukkend aan een besje, hangend op een bankje, de kerken met de monniken, het kloosterleven, het eten, de iconen, de vele gesprekken, ook 's avonds met een 'goed' glas wijn. Het vertrouwen dat is gegeven, open staand voor alle indrukken, de inzichten die zijn verkregen, het was het waard. Voor deze verkregen vanzelfsprekendheid verdient Elisabeth alle credits. Bedankt voor deze reis. Het ga je goed op jouw reis.
Cor, oktober 2006

Elisabeth heeft ons de gelegenheid geboden om op een toegankelijke manier kennis te maken met het kloosterleven, een stukje Roemenie en onszelf.
De wandelingen waren prachtig. Ik vond ze uitdagend en verrassend, waarbij de regen natuurlijk wel een dimensie toevoegde. Dat maakte het extra spannend.
Ieder van ons had een reden om juist voor deze reis te kiezen. De deelname aan de diensten was vrijblijvend en geen verplichting, maar ik heb er wel geleerd dat je daar heel stil kunt zijn in jezelf. Door de wijze waarop de reis georganiseerd was, kregen wij de gelegenheid om niet als toerist maar als gast in de kloosters te verblijven.
Ik denk met veel warmte terug aan de reisgenoten die een week lang mijn leven deelden.
Ria, juni 2006

Tijdens ons 6 weeks verblijf in Roemenie maakten wij deel uit van de pelgrimstocht van 3-10 juni 2006.Geen woord verstaand zijn wij op onze 'Weg' geholpen, geraakt en gezegend door:
de klanken van de gesproken en gezongen orthodoxe diensten;
het mogen meeleven in een stukje intimiteit van de monniken;
de heldere, eenvoudige, open en sprankelende verbinding van Elisabeth met hen en ons;
het door Elisabeth laten gebeuren van het wondere onverwachtte;
de ontwapenende aanwezigheid van onze andere 4 tochtgenoten;
en hebben wij ons hart verloren en gevonden in Roemenie en deze pelgrimstocht!
Mijn shawl (hoofddoek) is heilig geworden.
"Domne Mi Lueste"  (Heer ontferm U)
Hannie, juni 2006

Geinspireerd door de monniken, de gesprekken met de reisgenoten en de overweldigend mooie natuur van Moldavie (er is daar geen industrie, de lucht en het water zijn zuiver waardoor de natuur welig tiert) kom ik tijdens de laatste voettocht tot het inzicht dat ik door mijn leven aan het rennen ben.
Lopend achter de groep merk ik dat, als ik grotere en rustige passen neem, ik in een heerlijke cadans kom. Ik neem langere passen, rustig. Ik ga net zo snel als daarvoor, want de afstand tot de groep voor mij blijft precies hetzelfde! Ik zal deze tred vele langer vol houden zonder moe te worden of buiten adem te raken. En dat doe ik in het leven ook! Ik loop figuurlijk gesproken te vliegen en te rennen. Dat leidt wel tot resultaten, maar kan veel handiger. Net op het moment dat ik dat loop te bedenken, haal ik de groep in, omdat een van de reisgenoten "even achter een boom moest"; een deelnemer zegt spontaan tegen mij "je loopt als een Boeddhist. ik heb hem direct bedankt voor dit compliment! Mooi hoe je kunt uitstralen hoe je voelt!
Rob, juni 2006

In augustus 2006 ben ik met een groep van 6 deelnemers gaan wandelen. Voor mij een onvergetelijke tocht die uitstekend in mijn sabatical paste. Op zoek naar reflectie, bezinnen en het kloosterleven was het voor mij een prachtige week. De inspirerende begeleiding van Elisabeth en de liefdevolle ontvangst in beide kloosters vormden een unieke combinatie. Het wandelen in stilte was voor mij een verademing.  Even geen verhalen vertellen of aanhoren maar luisteren naar je eigen gedachten. De diensten in de kloosters zijn heel bijzonder: inhoudelijk niet te volgen maar wat betreft sfeer en ambiance zeer indrukwekkend: meditatieve momenten. Ik heb gekregen wat ik verwachtte: een nadere kennismaking met de orthodoxe kloosters en monniken, tijd voor reflectie en bezinning voor mezelf en met mijn groepsgenoten en prachtige wandelingen in een schitterende omgeving.
Caroline, september 2006

Lopend door de prachtige natuur, stap voor stap, dichter bij mezelf. Betrouwbare gidsen, samen in een groep die alle ruimte laat.
Vriendelijke (h)eerlijke gastvrijheid in de kloosters en rust bij 't sereen zingend bidden van de liturgie met de schoonheid. Met de schoonheid van de schilderingen. Mijn ziel komt tot zichzelf, kan zich ontdoen van alle lagen, ontbloot zich en warmt zich aan het goede. Zout voor m'n ziel. Dat steunt me. Dankbaar - eenvoud als kenmerk van het ware.
Gerrie, september 2006

2005
Reeds na een paar dagen bemerk ik hoe ik de eenvoud en de soberheid als vanzelfsprekend ben gaan ervaren en ook hoe moeilijk het voor mij is om stil te zijn en bij mezelf te blijven. Ik heb ervan geleerd.
Ik heb genoten van deze stille herfstweek doordrenkt met de geur van houtvuur, het gezang van de monniken, het vallen van duizenden beukenblaadjes, het kabbelen van water en van de aardappelsoep en de polenta, overgoten met een prachtige sterrenhemel.
Joke, oktober 2005

Met een open mind en zonder verwachtingen ben ik deze reis ingestapt. Even weg van de beslommeringen, even helemaal niets.
De stilte, afgedwongen in de kerken en bijna vanzelfsprekend tijdens de wandelingen, werkte ongemerkt verhelderend en helend. Ik kreeg meer inzicht in heden en verleden en meer kijk op mijn werkelijke behoeftes. Het ging vanzelf, ik hoefde er niets voor te doen. Alleen stappen tellen en al dat moois en de sfeer vastleggen met de camera.
Wat een verrassing dat de klok ineens 50 jaar teruggedraaid werd: zo dicht bij de natuur was ik sinds mijn prille jeugd niet meer geweest. Het deed me denken aan mijn moeder, die in de Ukraine was opgegroeid, aan haar kookkunst en keuken en de manier waarop zij alles wat eetbaar was tot een smaakvolle ervaring maakte... Toch waren er enige verschillen: haar soep was altijd warm en de kersen op sap kregen we alleen als toetje op zondag, niet bij het ontbijt!
Astrid, oktober 2005

De kloosterwandeltocht deed mij een mix ervaren van een afgezonderd en ingetogen kloosterleven, waar gasten zeer welkom zijn, met een traditioneel boerenleven dat in Nederland al lang verloren is gegaan. Ik maakte kennis met een leven dat teruggaat naar de bron, geestelijk en materieel. Zorgvuldig wordt het voedsel geproduceerd en bereid: "alles natural" zoals de Roemenen zeggen. De aandacht en zorg die we kregen, heeft me geraakt.
De serene sfeer brengt je als vanzelf naar de basis van je leven en de vragen die in dat leven spelen. Het spirituele programma dat naast de wandeltochten wordt georganiseerd, maakt dat concreter.
Atie, oktober 2005

Ik heb deze reis geboekt omdat ik van rust, ruimte en wandelen hou en dit allemaal beleven kon in een land waar ik nog nooit ben geweest. Daarnaast vond ik het heel leuk om het kloosterleven van nabij mee te mogen maken. Ik heb het allemaal gekregen tijdens deze reis. Ik vond het een heerlijke vakantie, mijn conditie is verbeterd, ik heb veel geleerd over het kloosterleven, maar ook over mezelf. De reis is zeer de moeite waard als je open staat voor "anders dan thuis".

Het wandelen was soms wat zwaarder dan ik had verwacht, met name het klimmen, maar we kwamen dan wel op prachtige plekjes. De kloosters zijn stuk voor stuk uniek, van heel oud tot modern en van groot tot klein. Ze staan op prachtige plekken in het heuvellandschap met bos en weiden. Elisabeth werd steeds allerhartelijkst ontvangen en wij ook. We werden steeds prima verzorgd. Uiteraard wennen aan het eten, maar ik had er geen moeite mee.

Zoals ik had verwacht was het heel rustig en dat is een verademing. Ik was ook erg blij dat het gezelschap klein was, daardoor kon Elisabeth aan ieder persoonlijk aandacht geven. Voor alles werd tijd genomen, geen haast, heerlijk. Elisabeth is een inspirerende vrouw, die je alle ruimte laat (binnen het programma) om wel of niet mee te doen. We kregen een aantal "opdrachten" waarmee je voor jezelf aan de gang kon en als je dat wilde kon je er later over praten.

Er is vaak gelegenheid geweest om een dienst bij te wonen, alleen veranderden de begintijden wel eens. Maar het liep wel vaker even anders dan verwacht. Elisabeth had daar al voor gewaarschuwd.
Het aardige van de diensten is dat deze totaal anders zijn dan die in een katholieke kerk. Voor mijn gevoel gaat het er ongedwongener toe. Er komen mensen uit de buurt, soms van ver (meestal voor speciale diensten), ze lopen de kerk in, bidden, kopen een kaars en terwijl de dienst gewoon doorgaat zijn zij op weg om de kaars op de daarvoor bestemde plek te laten branden. Je kunt er voor kiezen om de hele dienst te blijven of enkele minuten, maakt niet uit.
Mieke, september 2005

Aangetrokken door het voor mij onbekende Roemenië, nieuwsgierigheid naar het orthodox christelijke geloof en het mystieke van kloosters, en het wandelen, ben ik aan deze week begonnen.
De stilte in de wandelingen waren heerlijk, dit gaf vrijheid aan mijn gedachten.
Als bijzonder heb ik de vanzelfsprekende gastvrijheid van de monniken ervaren, de eenvoud van het samenleven in hun kloosters.

Hoogtepunten van de de hele reis vond ik wel de kerkdiensten. In het bijna donker, bij gezang van de monnikken werd het pas echt stil in mij, kwam ik mijzelf tegemoet en voelde dat het goed was, zoals het leven nu is, met alle ervaringen uit het verleden.

Naast deze spirituele ervaringen was er ook de slappe lacht, de koffie en de wijn, het verbazen over alles wat anders is dan hier. Ik heb een fantastische week gehad en wil dit graag promoten.
Ineke, september 2005

Weer in Nederland kijk ik terug op een bijzondere week.
Binnen een georganiseerde reis heb ik mijn eigen pelgrimstocht gelopen. Langs mooie kloosters, sfeervolle kerkjes en sketes, en door de prachtige, uitbundige natuur. Maar ook met onverwachte en 'intieme' momenten, zoals een onvergetelijk bezoek aan de wijnkelder van het klooster Secu, het luiden van de klokken in de klokketoren van Horacia, het bijwonen van de avondmis in de skete Horaitsoara.

Het leuke van al deze momenten is, dat ze niet gepland zijn. Door meerdere dagen in de kloosters te verblijven, wordt je meer in de leefgemeenschap van de monniken opgenomen, en ben je minder een passant of toerist. Maar vooral ook door de goede relaties van Elisabeth, onze gids, kun je in de kloosters een kijkje in de kloosterkeuken krijgen (soms letterlijk) die je anders niet wordt gegund. Er zijn geen rondleidingen of tours voor toeristen in deze kloosters; als je weet welke monnik de sleutel van de wijnkelder beheert, dan mag je daar misschien in, als hij in huis is, en als hij het ook voor jou wil doen. Juist dit onverwachte en spontane versterkte bij mij de beleving van een bijzondere reis.

En dan de vele ontmoetingen met de monniken. De vele grappige en ontroerende gesprekken met de monnik Damian, waarin ik veel leerde over de 'orde' in het kloosterleven.
De vele culturele en persoonlijke eigenaardigheden zetten me aan het denken over mijn eigen leven en mijn eigen keuzes. Met stimulans van Elisabeth om op verschillende momenten stil te staan bij je eigen tocht, je inspiratie, en de indrukken van de reis.

Het was een mooie ervaring. Wat ik ervan kon verwachten wist ik niet zo goed. Wat ik er kwam zoeken nog minder. Maar ik heb het wel gevonden. Ik heb vele mooie en dierbare momenten mee naar huis genomen. Ik heb kracht opgedaan voor de verdere reis.
Tim, juni 2005

Een indrukwekkende reis in alle opzichten. Prachtige natuur, mooie wandelroutes en het overnachten in de kloosters was indruk-wekkend. Nog steeds probeer ik hun manier van leven en zijn vast te houden in het dagelijks leven.
Elisabeth is een vrouw met passie voor de dingen die zij doet en dat is heerlijk als je deelnemer bent van haar reis. Ga zo door Elisabeth !
Femke, mei 2005

2004
Een confrontatie met de keuze voor een totaal andere manier van leven dan de westerse. Een leven waarin materieel bezit onbelangrijk is en je gewoon mee-eet met wat de pot schaft. Het eten staat altijd op je te wachten als je een verafgelegen kleine kloostergemeenschap bezoekt, een zogenaamde skete. Je voelde je gewoon op gewijde grond komen als we een skete naderden. De kruizen wezen ons de weg. Het bos werd sprookjesachtig. En dan die gastvrijheid !!
Wat volgt zijn onverwachte ontmoetingen, bijzondere gesprekken in diverse talen. Na zo?n bezoek vervolgden we onze wandeltocht in enigszins benevelde toestand en met een diep respect voor deze wijze van leven.
De stilte tijdens het wandelen, de uitgestrektheid van het landschap, het prachtige uitzicht op de Karpaten hebben me goed gedaan. Ik kreeg ruimte om naar mijn eigen stem van binnen te luisteren. Het lawaai om me heen overstemde het niet meer.
Deze reis heeft diepe indruk op me gemaakt. Ik zou wel reclame voor de monniken willen maken als zijnde een manier van leven, een tegenbeweging tegen de Amerikaanse/westerse manier van leven met veel geschreeuw, de jacht naar geld en vooral uiterlijk vertoon.
Waar gaat het nou allemaal om.
Jolanda, september 2004

Na een aantal jaren heb ik weer een kerk kunnen bezoeken. Het maakte diepe indruk op me. De wijze waarop de Roemenen hun geloof belijden, met zoveel toewijding. Uren lang staan en knielen ze. Met op de achtergrond de prachtige stemmen van de monniken en nonnen die acapella zingen of voorlezen uit de bijbel. Terwijl ik zo in de donkere kerk zat, s avonds laat, schaars verlicht door enkele kaarsen en olielampjes kwamen de antwoorden vanzelf'.
Tineke, september 2004